Wsłuchaj się, jak mówi dziecko, a dowiesz się co myśli

Niektóre polskie serwisy doniosły, że naukowcy udowodnili, iż młodzi Polacy mówią po angielsku tak samo jak miejscowi i doskonale przyswajają slang. To kompletna bzdura. W omawianych pracach językoznawców nie ma o tym mowy.

W badaniach przeprowadzonych przez lingwistów z uniwersytetów w Manchesterze, Auckland i Lancaster wynika, że polska młodzież, która przyjechała do Wielkiej Brytanii, przyswaja językowe zwyczaje i lokalny akcent. Stopień tego przyswojenia zależy przede wszystkim od wieku, w jakim dziecko przyjechało na Wyspy, ale są też inne – społeczne, a nawet psychologiczne – warunki językowej adaptacji.

Jedna końcówka mówi wiele

Lingwiści z trzech uczelni porównali mowę dwóch grup polskich nastolatków w wieku 12-18 lat mieszkających w Edynburgu i Londynie z językowymi nawykami charakterystycznymi dla młodych Szkotów i Anglików urodzonych w tych miastach. Właściwie całe badania opierają się na konkretnym przypadku odmiennego wymawiania słów z końcówką -ing. 

Odkryto rzecz najzupełniej naturalną. Grupa badanych Polaków z Edynburga znacznie częściej wymawiała tę końcówkę jako -in, natomiast polska młodzież z Londynu używała częściej wymowy -i?, która charakteryzuje się tym, że w ostatniej głosce tylna część języka dotyka ścianki podniebienia. Czyli podobnie jak tubylcy – zarówno rodowici edynburczycy, jak i londyńczycy używają tych wymów w zależności od okoliczności i konkretnych słów, jednak generalnie wśród mieszkańców szkockiej stolicy przeważa -in, natomiast w Londynie dużo częściej pojawia się na końcu głoska tylnojęzykowa.

Co więcej, językoznawcy zauważyli, że wśród polskich nastolatków z obu miast pojawia się jeszcze inna wymowa końcówki -ing, wynikająca z charakterystycznej dla języka polskiego zmiany końcowej głoski dźwięcznej, w tym wypadku -g, na bezdźwięczne -k.