Dziecko w kuchni. Gotujmy razem!

To, do czego będziemy was zachęcać, wydaje się kompletnym szaleństwem. Nie da się inaczej nazwać wpuszczenia do kuchni kilkuletniego dziecka. Nie będziemy was też oszukiwać – jeśli to zrobicie, kuchnia będzie wyglądała jak miejsce dotknięte tsunami lub imprezą rock­androllowej kapeli. Mimo to jednak warto zaryzykować. Zarówno dla dobra dzieci, jak i nas, rodziców.

Powodów, dla których dobrze jest zaprosić dziecko do kuchni jest przynajmniej kilka. Przede wszystkim rozstrzyga to odwieczny dylemat „zająć się dzieckiem, czy szykować kolację”. Możesz robić jedno i drugie z przyjemną świadomością, że dziecko uczy się przy tym wielu fascynujących rzeczy. W kuchni można przelewać, wsypywać, mieszać... A przy okazji zrobić sobie wąsy ze szczypiorku albo przeobrazić się w nosorożca, przykładając do nosa banana.

Dziecko uczy się też czerpać przyjemność z przyrządzania posiłków, przekonuje się, że pomaganie w domu jest naturalne i fajne, a wspólne robienie rzeczy z rodzicami to świetna zabawa i nauka. Pomijając już nawet to, że doprawdy trudno o lepszy warsztat twórczego myślenia niż kuchnia, w której można przecież tworzyć nowe potrawy i ich niezwykłe połączenia albo też wymyślać nowe nazwy dla znanych dań, czy też twórczo podejść do odwiecznych kuchennych problemów i np. kroić cebulę w okularach pływackich.

Gladiator na kuchennej arenie

Aby jednak nasze pomysły nie zakończyły się katastrofą, warto do kuchennych zabaw dobrze się przygotować i wbić sobie do głowy kilka żelaznych zasad. Pamiętajmy, żeby krzesło, na którym stoi dziecko było bardzo stabilne i dawało mu możliwość swobodnej ekspresji. Usuńmy z jego zasięgu wszelkie groźne przedmioty. Ostre noże, elektryczne krajalnice (z frapującym, kolorowym guziczkiem), chemikalia i inne niebezpieczne rzeczy muszą być dobrze schowane.

Nie dopuszczamy też naszej pociechy do piekarnika, palników i wszystkiego, co gorące. Musi o tym wiedzieć, więc wokół piecyka warto wyznaczyć granicę, np. rysując kredą na podłodze, której nie wolno dziecku przekroczyć. No i nie spuszczamy smyka z oka. Niezależnie od tego, jak mądry i ostrożny jest mały pomocnik, pod żadnym pozorem nie zostawiamy go w kuchni samego.

Zanim nasz mały gladiator wejdzie na kuchenną arenę, dobrze będzie wyposażyć go w odpowiedni ekwipunek. Przyda się plastykowy fartuszek czy foremki do ciastek, którymi będzie mógł wycinać gwiazdki czy kwiatki nie tylko z ciasta, ale też z plasterków żółtego sera, szynki, pumpernikla, a nawet z papryki.

Magiczne właściwości mają też łyżka do lodów i słomki do napojów. Pierwsza sprawia, że nałożone nią na talerz purée z ziemniaków smakuje zupełnie inaczej niż zwykle, drugie natomiast nadają mleku najdziwniejsze smaki w zależności od swego koloru. Przydadzą się też np.: trzepaczka do ubijania piany, wałek, drewniane łyżki, plastikowe miski, a starszym dzieciom nawet nożyczki z zaokrąglonymi czubkami.  

Awanturka czy naleśnikowy tort?

Oczywiście w miarę nabierania wprawy kuchenne przygody naszego malucha mogą zyskiwać na stopniu trudności i ze zwykłej zabawy przerodzić się we wspólne gotowanie. Jest kilka potraw, które mamy zwykle biorą na pierwszy ogień. Jedną z nich może być prosta Awanturka. Mieszamy trochę białego sera ze śmietaną lub jogurtem, a potem dodajemy posiekane: szczypiorek, koperek, rzodkiewkę, ogórek i cebulę, odrobinę solimy i... gotowe! Proste, łatwe i błyskawiczne w przygotowaniu.

Innym pomysłem mogą być owocowe szaszłyki, czyli nabite na patyczki np. winogrona, wiśnie, truskawki, kiwi czy kawałki arbuza. Maluchy uwielbiają decydować o tym, co ma znaleźć się na pizzy, czemu więc nie pozwolić naszemu poukładać na przygotowanym przez nas wcześniej spodzie wszystkiego, na co ma ochotę? Potem całość posypujemy startym, serem i zapiekamy do skutku, z niekłamaną satysfakcją chwaląc kulinarne talenty naszej pociechy.

Gdyby i to nie przypadło nam do gustu, zawsze w zanadrzu mamy jeszcze naleśnikowy tort. Usmażone naleśniki układamy jeden na drugim, przekładając je cienką warstwą słodkiego twarożku lub – w zależności od upodobań – szpinakiem, mięsem czy warzywami. Do tej czynności maluchy nadają się wyśmienicie, o ile oczywiście naleśniki są trochę przestudzone. Gdy konstrukcja osiągnie kilka centymetrów grubości, dekorujemy ją na wierzchu owocami lub warzywami, kroimy w kliny jak tort i podajemy. Jest to przy okazji sprawdzony sposób, aby zachęcić dzieci do jedzenia. Tu jednak uwaga – zawsze lepiej pozwolić dziecku trochę zgłodnieć niż je przekarmiać.

Dominik Waszek

foto: Glenda M. Powers / shutterstock.com